Το μυστήριο των Πανεπιστημιακών κλινικών μέσα στα κρατικά νοσοκομεία

Το μυστήριο των Πανεπιστημιακών κλινικών 

μέσα στα κρατικά νοσοκομεία

Η δημιουργία Πανεπιστημιακών κλινικών μέσα στα κρατικά νοσοκομεία είναι ίσως η πλέον θεμιτή λύση για όλους, παρά τις αντιδράσεις που ενδεχομένως να προκαλέσει ακόμα και αυτή η προσέγγιση. Μόνο με σαφείς συμβάσεις/νομοθετικό πλαίσιο που θα καθορίζουν τα δικαιώματα άλλα και τις υποχρεώσεις και τους ρόλους των ιατρών των δύο συστημάτων μπορεί ακόμη και αυτή η λύση να πετύχει. Κανένας ιατρός ή άλλος επαγγελματίας υγείας σε οποιοδήποτε από τα δύο συστήματα ανήκει, δεν πρέπει να τελεί υπό διοικητική σύγχυση αρμοδιοτήτων και υποχρεώσεων.

Το πανεπιστήμιο μπορεί για παράδειγμα να παραχωρεί κάποιου είδους «ενοίκιο» στο κράτος για τις υπηρεσίες των φοιτητών του ή αντίστοιχα «πληρωμή» του κράτους για παράδειγμα προς το πανεπιστήμιο για τις ακαδημαϊκές υπηρεσίες που θα προσφέρει, ιδιαίτερα αυτές της τριτοβάθμιας φροντίδας, εξειδικευμένων τεχνικών και έρευνας. Όπου υπάρχει θέληση και κατανόηση υπάρχουν και λύσεις.

Σίγουρα όλα αυτά θα πρέπει να αποτελέσουν αντικείμενο συζήτησης με στόχο τη συναίνεση και συνεργασία προς όφελος πρωτίστως των φοιτητών μας που πρέπει να ασκηθούν και επιβάλλεται το κράτος να τους παρέχει ό,τι καλύτερο, αλλά και προς όφελος της έρευνας και της προώθησης όλων αυτών που μπορεί να προσφέρει η παρουσία και η λειτουργία ακαδημαϊκών στα ιατρικά μας νοσηλευτήρια.

Είναι γεγονός ότι, αυτό ισχύει σε όλες τις χώρες, σε όλα τα συστήματα υγείας: η οποιαδήποτε αλλαγή πάντα διαταράζει μια διαχρονικά ισχύουσα κατάσταση και αντιμετωπίζεται με καχυποψία και σκεπτικισμό ιδιαίτερα σε μια χώρα όπως την Κύπρο, όπου απουσιάζει σχεδόν παντελώς η κουλτούρα των «πανεπιστημιακών κλινικών» και όπου η έρευνα, οι κλινικές μελέτες και η συνεχής εκπαίδευση των ιατρών δεν αποτελούν μέχρι σήμερα προτεραιότητες του υπάρχοντος «συστήματος». Τα νοσοκομεία μας δεν σχεδιάστηκαν με γνώμονα την ανάγκη εκπαίδευσης και έρευνας. Και ιδιαίτερα σε μια εποχή όπου οι κρατικοί λειτουργοί αναζητούν επίμονα και όχι αδίκως, λύσεις για τις εδώ και αρκετά χρόνια απαράδεκτες, σχεδόν μη αξιοπρεπείς, συνθήκες εργασίας στα κρατικά νοσηλευτήρια. Όπου ακόμα γίνεται αγώνας για σωστή στελέχωση, αξιοπρεπείς απολαβές, επέκταση ωραρίων, μείωση γραφειοκρατίας, ένταξη πρωτοκόλλων, ποιοτική πιστοποίηση και διαπίστευση, εισαγωγή ηλεκτρονικής υγείας και άλλα πολλά.

Παρόμοια προβλήματα ταλανίζουν πολλές χώρες ιδιαίτερα της Νότιας Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, παρόλη την πολύχρονη ύπαρξη ιατρικών σχολών και της μεγάλης παράδοσης λειτουργίας πανεπιστημιακών κλινικών.

Γενικά χρειάζεται τόλμη, πολιτική και πολιτειακή στήριξη και κατανόηση από ολόκληρη την κοινωνία, της μεγάλης αξίας του εγχειρήματος αυτού για μια ουσιώδη, ορθολογική και γενναία μεταρρύθμιση με γνώμονα τις σύγχρονες και διαρκώς εξελισσόμενες ανάγκες για παροχή υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης και έρευνας.

Ως κίνημα που εκπροσωπούμε τα δικαιώματα χιλιάδων ασθενών συμπατριωτών μας για αξιοπρεπή και αναβαθμισμένες σε ποιότητα υπηρεσίες υγείας, συστρατευόμαστε και δεσμευόμαστε να συνεργαστούμε εποικοδομητικά στηρίζοντας τις προσπάθειες του Υπουργείου Υγείας προς αυτή την κατεύθυνση της δημιουργίας πανεπιστημιακών κλινικών στην Κύπρο. Οι αντιδράσεις σε κάθε απόπειρα καινοτομίας και ορθολογισμού πρέπει να αντιμετωπισθούν με σαφή διαλλακτικότητα και σεβασμό προς όλες τις κατευθύνσεις αλλά και πάλι με χρονοδιαγράμματα και οδοχάρτη. Οι ατέρμονες συζητήσεις και το αμείωτο ενδιαφέρον σχεδόν μόνο για τη διαφύλαξη των «κεκτημένων» από μέρους μιας έστω μικρής μερίδας κρατικών λειτουργών έχει οδηγήσει στη διατήρηση αυτής της μοναδικής στην Ευρώπη στρέβλωσης: στην απουσία πανεπιστημιακών κλινικών στα κρατικά μας νοσηλευτήρια.

Οι ασθενείς έχουν και ρόλο και άποψη σε αυτό το εγχείρημα και η διασφάλιση της συμμετοχής μας σε αυτές τις συζητήσεις- διαβουλεύσεις κρίνεται από τα μέλη μας αναγκαία.

Σύμφωνα με τον Δρα Μπούμπα, Ειδικό Σύμβουλο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κύπρου « Οι φοιτητές μιας νεοϊδρυθείσας Ιατρικής Σχολής είναι τυχεροί που βρίσκονται συμμέτοχοι στην απαρχή της σχολής τους. Παρά τις δυσκολίες που πάντα παρουσιάζονται σε ένα νέο εγχείρημα, το γεγονός ότι συμμετέχουν ενεργά στη δημιουργία και συνεχή ανάπτυξη της τους κάνει πιο ώριμους, ενώ παράλληλα έχουν το πλεονέκτημα να χαίρουν ιδιαίτερης μεταχείρισης και να επωφελούνται από στενές σχέσεις συνεργασίας που αναπτύσσονται με τα, επίσης, πρώτα μέλη του ακαδημαϊκού προσωπικού. Αυτό είναι κάτι που παρατήρησα από προσωπική εμπειρία, βλέποντας την επιτυχημένη εξέλιξη και σταδιοδρομία της πρώτης τάξης αποφοίτων της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, μεγάλο μέρος των οποίων έχουν διαπρέψει ως ιατροί και ακαδημαϊκο».